پارسی را پاس بداریم!

زبان اساسی­ترین ابزار و کانال ارتباطی برای پاسداشت و زنده نگه داشتن فرهنگ و تمدن یک کشور است. به طوری که هر واژه ای خلقتش بی اساس نبوده است و جزیی از فرهنگ یک کشور است. سال­ها بود که پرسشی در مورد زبان در ذهن من بی­پاسخ مانده بود تا این­که دوستان فرانسوی و انگلیسی به این پرسش از زبان خود پاسخ دادند.

چرا فرانسه و انگلیس هنگام استعمار یک کشور، نخستین کاری که می­کنند جایگزینی زبان ملی آن کشور با زبان خود است؟ برای نمونه، فرانسه کشورهای مستعمره خود (مراکش، الجزایر، تونس، سنگال، ماداگاسکار، مارتینیگ، نوول­کلدونی، و غیره) را به طور کامل فرانسوی زبان کرده است و حتی نظام آموزشی آنها مبتنی بر نظام آموزشی فرانسه است یا انگلیس کشورهای (هند، آفریقای جنوبی، استرالیا، نیوزیلند، نیجریه و غیره) را انگلیسی زبان کرده است و نظام آموزشی خود را در آن­جا استوار کرده است. چرا؟ زیرا تنها راه انتشار فرهنگ و تمدن خود را در فراگیری زبان خود توسط ساکنان آن کشورها و جایگزینی زبان آن کشورها با زبان خود می­دانسته­ اند.

   پس از این مقدمه چینی در نظر دارم که به یک مشکلی که در نگارش زبان شیرین پارسی دارم را بازگویی نمایم. سال­هاست وقتی که می­خواهم یک جمله ساده به زبان پارسی بنویسم، می­بینم که چقدر سخت است که از به کار بردن واژه­های العربی و الانجلیسی پرهیز کرد. کلی دور می­زنم و سرم گیج می­رود که دو جمله پارسی بنویسم. برای نمونه ما واژه­های قشنگی در زبان پارسی داریم مانند تازه، نو، نوین که جای خود را به جدید، جدیداً، الجدید داده­اند و یا عبارت­های روزمره مانند روز خوش، شب خوش، سپاس و سپاسگزارم جای خود را به روز­به­خیر، شب­به­خیر، تشکر، و متشکرم داده­اند.

   در طی چهار سال زندگی با فرانسوی­ها این را به خوبی آموختم که فرانسوی­ها به راحتی اجازه نمی­دهند یک واژه بیگانه وارد زبان آنها شود. حتی اگر به زبان انگلیسی از آنها پرسشی مطرح کنید، به شما جواب نخواهند داد؛ مگراین­که واژه­های فرانسوی وارد جمله کنید که نشان دهید که به زبان و فرهنگ فرانسه علاقه مند هستید. یکی از واژه­هایی که فرانسوی­ها با اکراه پذیرفته اند واژه پارکینگ است. خیلی راحت وقتی یک واژه وارد زبان آنها می­شود فرانسوی سازی می­کنند. برای مثال به موشواره (ماووس) می­گویند سوقی (سوری) همان واژه ای که برای موش به کار می­برند.

   نتیجه گیری، بیایید زبان کشور خود را که فردوسی ها، سعدی ها و حافظ ها به عنوان میراث فرهنگی بزرگی آن را به ما سپرده اند، پاس بداریم و در حد امکان در ادبیات نوشتاری از به کار بردن واژه­های بیگانه (انگلیسی، فرانسه، عربی و غیره) در صورتی که برابرنهاده آن در زبان ما وجود دارد پرهیز کنیم.

نوشته : علیرضا نوروزی در ساعت ۱٠:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/٥/۱٢


نویسنده وبنوشت

علیرضا نوروزی

تماس با وبنگار
علیرضا نوروزی


آرشیو وبنوشت

صفحه نخست
آبان ٩۱
بهمن ۸٧
دی ۸٧
آذر ۸٧
آبان ۸٧
شهریور ۸٧
امرداد ۸٧
تیر ۸٧
خرداد ۸٧
اردیبهشت ۸٧
فروردین ۸٧
اسفند ۸٦
دی ۸٦
آذر ۸٦
آبان ۸٦
مهر ۸٦
شهریور ۸٦
امرداد ۸٦
تیر ۸٦
اردیبهشت ۸٦
فروردین ۸٦
اسفند ۸٥
بهمن ۸٥
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
مهر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
خرداد ۸٥
اردیبهشت ۸٥
فروردین ۸٥
اسفند ۸٤
بهمن ۸٤
دی ۸٤
آذر ۸٤
آبان ۸٤
مهر ۸٤
شهریور ۸٤
امرداد ۸٤
خرداد ۸٤
اردیبهشت ۸٤
اسفند ۸۳
بهمن ۸۳
دی ۸۳
آذر ۸۳
آبان ۸۳
فروردین ۸۳

پیوندستان

  مشاوره اطلاعاتی

کلینیک اطلاعات ایران

InforMetrix

Information Metrix

InforMetrix Services

مجله وب شناسی

مجله وب شناسی فرانسوی

وبنوشت مجله وب شناسی

گروه بحث علم اطلاعات و دانش ایران

ضریب تأثیرگذاری وبگاه های دانشگاهی ایران

وب سنجی

وبسنجی

سازماندهی دانش

آرشیو دسترسی آزاد کتابداری و اطلاع رسانی

انجمن نمایه‏سازی ایران

انجمن علم و فناوری اطلاعات کورد

صرافی یورو

تماس با من






حوزه های موضوعی
وب شناسی، دانش شناسی
مشاوره اطلاعاتی
علم سنجی، کتاب سنجی
استفاده از مطالب وبنوشت
مشاوره اطلاعاتی با ذکر منبع مجاز است
سپاس
دکتر علیرضا نوروزی


لوگوی دوستان

وبلاگ فارسی
وبلاگ فارسی