اولین خاطره از زندگی در غرب

     دوم سپتامبر ٢٠٠٣ به فرانسه آمدم تا در دوره دکترا ادامه تحصیل دهم. نخست برای دوره تکمیلی زبان فرانسه به شهر تور در استان مرکزی رفتم. من بودم و تعدادی از دوستان دیگر. شب اول بسیار خسته بودم. که از طریق یکی از دوستان به ایران زنگ زدم که من رسیدم. از شب دوم تصمیم گرفتم که برای یادگیری زبان به سالن تلویزیون بروم تا زبان فرانسه را تقویت کنم. در سالن تلویزیون دو نفر سیاه چهره آفریقایی الجزایری بودند که سر صحبت باز کردند که ببینند کجایی ام. از کجا می آیی غریبه: از ایران. نامت چیست: ... گفتا: تو عربی. گفتم: نه من ایرانی ام. گفتا: پس چرا نامت عربی است. گفتم: از بخت بد روزگار. گفتا ایرانی ها مسلمانند پس همه عربند. گفتم ایرانی ها همه مسلمان نیستند. زردشتیان، کلیمیان، مسحیان سایر اقلیت های مذهبی در ایران هستند. گفتا: زردشتی وجود ندارد، زیرا ما عربها وقتی که تاق کسرا را ویران ساختیم آنها را نابود کردیم. دروغ می گویی. ... خلاصه بحث ها اینگونه شروع شد. خلاصه کلام این که این مشکل موجب شد که اگر مهمانی، کنفرانسی، جایی دعوت دارم از قبل پیش بینی کنم که ممکن است عربها هم باشند و یک برگ کاغذ سفید توی جیبم بگذارم تا اگر بحث زبان پیش آمد دوباره از هویت ایرانی خود دفاع کنم. برگ کاغذی شاید بتوانم بگویم که اگر راست می گویید بنویسید: گچ پژ. همواره باید بگویم که ما ٤ حرف الفبا بیشتر از شما داریم و این باعث می شود که ما هزاران واژه بسازیم که شما عرب ها قادر نیستید. بعد از دو سال اکثر همکلاسی ها  و دوستان نزدیکم قبول کردند که زبان پارسی، با عربی متفاوت است.<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

         البته این فقط مشکل عرب ها نیست، بلکه بعد از تغییر نام زبان پارسی به فارسی و استفاده بی رویه از این واژه در متون علمی انگلیسی هم باعث شده بسیاری از افراد در سایر کشورها بجز فرانسویان که واژه پخسان (Persane) را به کار می برند، فکر کنند که زبان فارسی جزئی از زبان پارسی (Persian) است. روزی مقاله ای به زبان انگلیسی در مورد ایران نوشته بودم که در آن واژه Persian را به عنوان زبان ایرانیان به کار برده بودم که استاد انگلیسی ام او که معمولا سر کلاس زبان انگلیسی مقاله های دانشجویان دکترا را می خواند و اگر مشکلی بود اصلاح می کند و مسائل روش شناسی مقاله را بازگو می نماید. گفت که این واژه غلط است باید بنویسی فارسی. بعد از کلی بحث گفتم ببینید که واژه فارسی یک واژه عربی است که در واقع معادل واژه Persian است که امروزه به متون انگلیسی زبان شما هم سرایت کرده است. او که در اصل اهل انگلیس است بسیار متاثر و متاسف شد که چرا باید یک واژه عربی وارد زبان انگلیسی شود. حالا ما چرا نباید متاثر شویم که اسم زبان ما این شده  است. امروز (٣١ می ٢٠٠٥) یک جستوی ساده در گوگل نشان می دهد که:

 

10,400,000

Persian

5,260,000

Farsi

 

فارسی

955,000

پارسی

36,900

حالا متوجه شدید که این واژه عربی حتی به متون انگلیسی هم رسوخ کرده است. پس تقاضا می شود که در صفحه های پارسی، از به کار بردن واژه فارسی به جای واژه پارسی و در صفحه های انگلیسی، از به کار بردن واژه Farsi به جای واژهPersian خودداری نموده و برای کسب اطلاع بیشتر به مقاله ای بسیار جالبی که توسط شورای گسترش زبان پارسی نوشته شده مراجعه شود.

http://www.persian-language.org/Group/Article.asp?ID=173 

/ 0 نظر / 28 بازدید