وب شناسی: از کودکی تا نوجوانی

هر سال مجله­های زیادی در جهان راه­اندازی می­شوند و عده­ای نیز تعطیل می­شوند. راه­اندازی و تعطیل یک مجله آسان، اما اداره و حفظ آن مشکل است. بسیار مجله­ها که دایر شدند و بسیار مجله­ها که تعطیل شدند، اما بسیار کم­اند مجله­هایی که ماندند و رشد کردند. به راستی چرا مجله­هایی مانند کرانه، پیام کتابخانه و غیره تعطیل شدند؟

چهار سال پیش زمانی که مجله وب­شناسی دایر شد، تصور ما این بود که پس از چند شماره یا چند سال همکاران ایرانی احساس آمادگی خواهند کرد تا متناسب با آن برای ما مطلب تهیه کنند. انتظار ما این بود که همکاران گاه­گاه مقاله­ای در زمینه تخصصی خود برای ما بنویسند؛ اما دریغ که بعد از چهار سال تنها 10 مقاله از ایران برای مجله ارسال شد که چهار مقاله منتشر شد؛ دو مقاله هم پس از داوری و درخواست ویرایش و ارسال مجدد برای چاپ، نویسندگان آن را برای مجله­های خارجی فرستادند در حالی که این برخلاف رسم ارتباطات علمی است و شش مورد دیگر توسط داوران خارجی رد شدند. چطور است که در کشورهای پیشرفته با این گونه مشکلات مواجه نیستند. البته می­دانیم که تعداد کتابداران غربی صد برابر ماست، ولی چرا نباید کتابداران ما دست­کم یک صدم آنها مقاله تهیه و منتشر کنند. به نظر می­رسد که اشکال اصلی ضعف فرهنگ نوشتاری و ننوشتن اندیشه­ها به صورت مکتوب است. البته مهم نیست که مقاله­ای برای مجله وب­شناسی ارسال شود و پس از زحمت داوری مقاله­ها توسط داوران و ویراستاران این مجله، مقاله برای مجله دیگری ارسال شود؛ مهم این است که به زبان انگلیسی یعنی زبان بین­المللی علم نوشته شود و پایه­های علمی و نظری رشته کتابداری و دانش­شناسی در سطح ملی و بین­المللی مستحکم­تر شود. این یادداشت به هیچ­وجه بیانگر این نیست که مجله با شکست مواجه شده است و در حال تعطیلی است. قابل ذکر است که برخی مقاله­های این مجله میزان استناد به آنها در مجله­ها و کنفرانس­های بین­المللی بیش از ده بار است و ضریب تأثیرگذاری (Impact Factor) مجله (یعنی نسبت استنادها به مقاله­های سال­های گذشته) خوب است. برخی ناشران خارجی تمایل به چاپ و خرید مجله دارند؛ اما افتخار مجله این است که به نام ایران است و خواهد بود.

/ 1 نظر / 14 بازدید
نیستانی

سلام علی رضای عزیز، برای بنده، تلاشی که شما در راه اندازی و پی گیری وب شناسی در این چهار سال داشتید، تلاشی بسیار بسیار قابل ارزش است، اما باید دانست که در فرهنگ ایران، قدر نهادن به یک اندیشه زمان می برد. با این حال، تجربه در ایران نشان داده که کوشش و همت مداوم همواره ثمر بخش بوده است. شما تا کنون این همت را به جد نشان داده اید، اکنون زمان صبوری و شکیبائی است.