اهمیت دادن به آثار پژوهشگران ایرانی بیش از خارجی

باید به آثاری که توسط پژوهشگران داخلی نوشته می شود اهمیت داد و به ایده های آنها احترام گذاشت. هرچند ممکن است گاهی یک پژوهشگر ایرانی کتابی یا مقاله ای ترجمه کند یا بنویسد که از لحاظ محتوا خیلی سطح بالا نباشد و یا این که واقعاً به  درستی از عهده این کار برآمده باشد و جای سپاسگزاری داشته باشد. حال پنج سال بعد پژوهشگر دیگری می آید روی همان موضوع به فعالیت می پردازد اما دریغ از این که نامی یا نشانی از پژوهشگر پیشین ذکر کند. گویی ایشان نخستین کسی است که در مورد این موضوع به زبان پارسی دست به ابتکار زده است. تمام آثار بیگانگان را ردیف می کند بدون این که جمله ای یا حتی کلمه ای از نویسنده ایرانی بیاورد و همواره تلاش می کند تا کارهای خود را با اهمیت تر جلوه دهد تا بگوید من نخستین کسی هستم که در ایران به این موضوع پرداخته ام. به امید روزی که ما ایرانی ها یاد بگیریم که مانند فرانسوی ها به آثار داخلی اهمیت دهیم و استناد کنیم تا ایده های نویسندگان داخلی هم به زبان پارسی رواج پیدا کنند و هم در سطح بین المللی پاسدار ایده های ایرانیان باشیم. مثال زیاد است اما برای این که به کسی بر نخورد از آوردن مثال در عرصه کتابداری ایران پرهیز می شود. برای نمونه فردوسی شاعر بلندآوازه پارسی می گوید که "توانا بود هر که دانا بود" و حال بعد از گذشت قرنها می بینیم که در  آثار غربی می گویند "اطلاعات قدرت است" و "دانش قدرت است". شاید به قول دوست دانشمندم آقای نیستانی  ما ایرانی ها بیگانه پرستیم.

/ 0 نظر / 34 بازدید