پارسی را پاس بداریم!

زبان اساسی­ترین ابزار و کانال ارتباطی برای پاسداشت و زنده نگه داشتن فرهنگ و تمدن یک کشور است. به طوری که هر واژه ای خلقتش بی اساس نبوده است و جزیی از فرهنگ یک کشور است. سال­ها بود که پرسشی در مورد زبان در ذهن من بی­پاسخ مانده بود تا این­که دوستان فرانسوی و انگلیسی به این پرسش از زبان خود پاسخ دادند.

چرا فرانسه و انگلیس هنگام استعمار یک کشور، نخستین کاری که می­کنند جایگزینی زبان ملی آن کشور با زبان خود است؟ برای نمونه، فرانسه کشورهای مستعمره خود (مراکش، الجزایر، تونس، سنگال، ماداگاسکار، مارتینیگ، نوول­کلدونی، و غیره) را به طور کامل فرانسوی زبان کرده است و حتی نظام آموزشی آنها مبتنی بر نظام آموزشی فرانسه است یا انگلیس کشورهای (هند، آفریقای جنوبی، استرالیا، نیوزیلند، نیجریه و غیره) را انگلیسی زبان کرده است و نظام آموزشی خود را در آن­جا استوار کرده است. چرا؟ زیرا تنها راه انتشار فرهنگ و تمدن خود را در فراگیری زبان خود توسط ساکنان آن کشورها و جایگزینی زبان آن کشورها با زبان خود می­دانسته­ اند.

   پس از این مقدمه چینی در نظر دارم که به یک مشکلی که در نگارش زبان شیرین پارسی دارم را بازگویی نمایم. سال­هاست وقتی که می­خواهم یک جمله ساده به زبان پارسی بنویسم، می­بینم که چقدر سخت است که از به کار بردن واژه­های العربی و الانجلیسی پرهیز کرد. کلی دور می­زنم و سرم گیج می­رود که دو جمله پارسی بنویسم. برای نمونه ما واژه­های قشنگی در زبان پارسی داریم مانند تازه، نو، نوین که جای خود را به جدید، جدیداً، الجدید داده­اند و یا عبارت­های روزمره مانند روز خوش، شب خوش، سپاس و سپاسگزارم جای خود را به روز­به­خیر، شب­به­خیر، تشکر، و متشکرم داده­اند.

   در طی چهار سال زندگی با فرانسوی­ها این را به خوبی آموختم که فرانسوی­ها به راحتی اجازه نمی­دهند یک واژه بیگانه وارد زبان آنها شود. حتی اگر به زبان انگلیسی از آنها پرسشی مطرح کنید، به شما جواب نخواهند داد؛ مگراین­که واژه­های فرانسوی وارد جمله کنید که نشان دهید که به زبان و فرهنگ فرانسه علاقه مند هستید. یکی از واژه­هایی که فرانسوی­ها با اکراه پذیرفته اند واژه پارکینگ است. خیلی راحت وقتی یک واژه وارد زبان آنها می­شود فرانسوی سازی می­کنند. برای مثال به موشواره (ماووس) می­گویند سوقی (سوری) همان واژه ای که برای موش به کار می­برند.

   نتیجه گیری، بیایید زبان کشور خود را که فردوسی ها، سعدی ها و حافظ ها به عنوان میراث فرهنگی بزرگی آن را به ما سپرده اند، پاس بداریم و در حد امکان در ادبیات نوشتاری از به کار بردن واژه­های بیگانه (انگلیسی، فرانسه، عربی و غیره) در صورتی که برابرنهاده آن در زبان ما وجود دارد پرهیز کنیم.

/ 0 نظر / 25 بازدید